Poświęciłem się szukaniu
nie tylko jawnych przestępców,
ale i tych ukrytych.
Kozeta.
Znajdę ją.
Skoro mamy się z nią rozstać, należałaby się rekompensata.
- Jesteś moim tatą? - Jeśli tego chcesz.
Mariusz Pontmercy, mój wnuk.
Proszę mi pozwolić spędzić chwilę z synem.
Nigdy! Będzie przeklinał własne nazwisko!
Ojcze.
Jest pewien człowiek, Thenardier.
Uratował mi życie.
Jeśli go spotkasz, zrób, co w twojej mocy...
To jest Jean Valjean.
Zajmijcie się dziewczynką.
Policja!
Nie ucieknie mi!
Możesz tu zostać.
Będziesz codziennie widywał dziecko.
W ROLACH GŁÓWNYCH
Marie Claire nie może się doczekać piątku.
Co wtedy będzie?
Odchodzi.
Nie wiedziałam, że to już.
- Ty też byś chciała, Kozeto? - Nie wiem.
- Piękne suknie, przyjęcia... - Tańczenie i zakochiwanie się.
- Zaręczyny. - A wtedy...
- Germaine. - Tylko mówię.
To mój kuzyn.
Przystojny.
Zobaczę go w sobotę.
SCENARIUSZ
- Biedna Kozeta. - Dlaczego?
Ty zostaniesz oblubienicą Chrystusa.
Szkoda. Jesteś na to zbyt ładna.
Dziewczęta!
Koniec pogaduszek.
REŻYSERIA
NĘDZNICY
Nie tak mocno, ojcze.
Dlaczego? Jesteś taka delikatna?
- Czasem zapominasz, jak jesteś silny. - Wybacz.
Cieszę się naszym sobotnim popołudniem.
Chodź.
O co chodzi?
Powiedz.
Czy naprawdę muszę przywdziać habit?
Tak ustaliliśmy z przeoryszą i siostrą Simplice.
- Zmieniłaś zdanie? - Nie.
Nie wiem.
- Nie złość się na mnie. - Nie potrafiłbym.
Jeszcze wcale nie widziałam świata.
Widziałaś świat.
Zajazd w Montfermeil i tę rodzinę.
Kłamstwa, brutalność, okrucieństwo.
Taki jest świat.
Nie wierzę, że cały jest taki.
Myślałem...
Myślałem, że znaleźliśmy tu dom.
Gdzie ty dorośniesz, a ja się zestarzeję.
Potem ty się zestarzejesz, ja umrę.
Nic nas nie rozdzieli.
Ale będziemy żyć w zamknięciu.
Nie chcę tego.
Paryska policja ustanowiła standardy
będące przykładem dla całej Francji i świata.
Pragnę uhonorować inspektora Javerta medalem
za wyjątkowe osiągnięcia w chwytaniu złodziei.
To wielki zaszczyt.
- Spływa też na nas. - Mnie nie daje radości.
- Dopóki ten człowiek jest wolny. - Jaki człowiek?
Znasz go.
Ojciec Madeleine, Jean Valjean. Czy jak tam się teraz zwie.
To tylko jeden człowiek na stu. Minęła dekada.
- Może już od lat nie żyć. - Nie.
Jestem pewien, że żyje, i to w Paryżu, śmiejąc się z nas.
Nie zaznam spokoju, dopóki nie wróci do więzienia.
Dziękuję, młody człowieku.
Widziałem cię na mszy.
Tak.
Pan Pontmercy.
Tak.
Mariusz Pontmercy.
Nazywam się Mabeuf.
Czy możemy pomówić?
Obserwowałem biedaka,
który regularnie tu przychodził, żeby zobaczyć swoje dziecko.
To był jedyny sposób, z powodu powiązań rodzinnych.
Chłopiec nic o tym nie wiedział.
Bogaty, stary teść zagroził, że wydziedziczy chłopca,
jeśli jego ojciec będzie się z nim kontaktował.
Dlatego ojciec zawsze stawał za tamtym filarem.
Patrzyłem, jak wpatruje się w syna i łka.
Biedak uwielbiał to dziecko.
To wzruszająca historia.
Był jednym z najdzielniejszych pułkowników Napoleona.
Nazywał się Pontmercy.
To pański ojciec.
„Zabił sześciu Kozaków pod Arnay-le-Duc i uratował życie swojego kaprala.
Z jego lewego ramienia wydobyto 27 odłamków kości”.
Proszę posłuchać tego.
„Statek z generałem Joubertem natrafił na skupisko ośmiu angielskich okrętów.
Zamiast uciec lub się ukryć, podporucznik Pontmercy
zawiesił trójkolorową flagę i dumnie przepłynął obok nich”.
Nie wiedziałem.
Kłamałeś.
- Opowiadałeś kłamstwa o moim ojcu! - Ja jestem twoim ojcem.
Nie opowiadaj bredni!
Odkryłem, że mój ojciec był skromnym bohaterem,
który umarł w zapomnieniu przez ciebie.
Nie poznałem go z twojej winy!
Ja go nie znałem i nie chciałem poznać.
Tacy jak on byli złoczyńcami, mordercami, rewolucjonistami i złodziejami.
Wszyscy.
Zdrajcami swojego króla!
Do diabła z królem.
Coś ty powiedział?
Powiedziałem – do diabła z królem.
Młody człowieku, ty i ja nie możemy dłużej przebywać pod jednym dachem.
Precz! Nie chcę cię więcej widzieć!
I co pan narobił?
On wróci.
Z podkulonym ogonem.
Obawiam się o was. Świat się zmienił.
Na ulicach panuje złość i niepokój.
- Co z policjantem, który tu przychodził? - Dziękuję za troskę.
Wszystko przygotowałem.
Naprawdę należy do nas?
Zajrzyj do środka.
To Tussaint.
Panienko.
Dzień dobry.
Fortepian!
Dziękuję.
Co za miejsce.
Lepiej przeproś i pogódź się z dziadkiem.
Nigdy tam nie wrócę.
Witam panie.
- Wygody domowe. - Jesteś odrażający.
Wiem.
Rozgość się, a potem przyjdź do Cafe Musain.
Dziękuję.
Jesteś dobrym przyjacielem.
Miejsce w sam raz dla studenta.
Co pan studiuje?
Prawo.
Więc zrozumie pan, że jako zarządczyni
mam prawo pana pilnować.
Młode damy mogą przebywać w pana pokoju tylko za specjalną zgodą.
Oczywiście.
- Dziękuję. - Proszę się rozgościć.
Dobrej nocy.
Mariusz!
Tak.
Jak się masz?
Oto i on, nasz własny mały rojalista, baron Pontmercy.
Przedstawię was.
Grantaire, Enjolars, Bossue...
Już nie jestem rojalistą.
Więc kim?
Bonapartystą i demokratą.
Krok w dobrą stronę.
Napoleon był obrońcą Republiki.
Zanim obwołał się cesarzem.
- Wypijmy za to. - Wypijmy dużo!
Do diabła z wszystkimi narodami.
- I z królami. - A z cesarzami?
Cesarz to król pod inną nazwą.
- Tylko gorszy. - Nie zgodzę się.
Napoleon uczynił ten kraj wielkim.
Swymi podbojami niósł reformy.
Służba pod takim człowiekiem to radość.
- Co może być wspanialsze? - Wolność!
Chcę być obywatelem Republiki, a nie poddanym króla czy cesarza.
Kiedyś wszyscy będziemy o to walczyć na śmierć.
Po jednej stronie lub po drugiej.
Po której stronie ty staniesz?
Proszę pana.
Tutaj.
Proszę zajrzeć przez dziurkę.
Chce pan zobaczyć więcej?
- Nie, ja... - Pokaz skończony.
Dobranoc.
Tato.
Jaka była moja mama?
Nie każ mi o tym mówić.
Była moją pracownicą.
Zwolniłem ją.
Za co?
Za głupstwo – ukrywanie prawdy.
Jakiej prawdy?
O tobie.
Potem popadła w ubóstwo...
i zachorowała.
Próbowałem jej pomóc, ale było za późno.
Zmarła.
Już wiesz, dlaczego chcę cię chronić.
Żebyś nie cierpiała jak ona.
Zamierzasz mnie trzymać pod kluczem?
Nie...
Tak, tato.
Nie tak się umawialiśmy. Chyba że źle zrozumiałam.
Nie wiesz, jaki jest świat.
Już to mówiłeś.
Chcę go zobaczyć na własne oczy.
Tu jestem sama.
W klasztorze przynajmniej miałam z kim porozmawiać.
Dobrze, kochanie.
Jutro możemy iść do Ogrodów Luksemburskich.
Dziękuję!
Tato, potrzebne mi nowe stroje.
Wszyscy są tu tacy eleganccy.
Skoro tak mówisz.
Tato!
- A teraz, panie... - Fauchelevent.
Panie Fauchelevent, z przyjemnością ubrałam pańską młodą przyjaciółkę.
Siostrzenicę.
Oczywiście.
Piękna figura. Szkoda jej nie zaprezentować.
Z pewnością się pan zgodzi.
Panienko.
Chodź.
Proszę.
Obróć się.
Podoba ci się, tato?
Tato? Jak uroczo.
Wolałem cię w starej.
- Ale jeśli ci się podoba... - Mężczyźni.
Co oni wiedzą?
Pokażemy inne?
Daj mi kilka listów.
Panienko.
To jest tylko dla ciebie.
Dziękuję.
Należy do mojego ojca.
Przepraszam.
Jak pani na imię?
Kozeta.
Mariusz Pontmercy.
Dziękuję jeszcze raz.
- Miło mi było panią poznać. - Do widzenia.
Nie musiałaś po nią biegać.
Kto to był?
Nie wiem. Jakiś młody człowiek.
Po co ten pośpiech?
Robi się zimno. Chcę wracać do domu.
Co się stało?
Nadgarstek mnie boli, tak go ściskałeś.
Wybacz.
Ucałuję go.
Dlaczego tak się zdenerwowałeś?
Kozeto,
zrozum, nie każdy, kogo spotykasz, chce dla ciebie dobrze.
Ale też nie każdy jest łajdakiem.
Jest wielu złych młodych mężczyzn.
Miły wygląd, dobre maniery, a chcą tylko deprawować młode kobiety.
Co znaczy deprawowanie?
Sprowadzanie na złą drogę.
Nie sądzę, że Mariusz jest taki.
Skąd znasz jego imię?
Podał mi je i spytał o moje. Co w tym złego?
Powiedziałaś mu?
- Tak. - Podałaś swoje imię?
- Nie chciał nic złego. - A skąd wiesz?
- Nie wiesz nic o świecie! - Bo ty chronisz mnie przed tą wiedzą!
Nie będziemy chodzić do Ogrodów Luksemburskich.
To miejsce jest jak więzienie.
Nie masz pojęcia, jak jest w więzieniu.
Wypij to.
- Lepiej? - Gorzej.
- Czy ktoś zna lepszy lek na miłość? - Rewolucja.
Żołnierze, którzy rozlewali krew za Francję, żyją jak żebracy.
Twój ojciec, bohater, umarł jako biedak.
Spójrzcie na dzielnice biedy, na dzieci głodujące,
gdy spasiony król siedzi sobie na tronie.
Paryż to beczka prochu. Wystarczy iskra, by go podpalić.
Wykorzystaj swoją namiętność do walki o wolność.
Gdy reżim uschnie, wszyscy będziemy równi.
Możemy się dzielić tą twoją panną.
On żartuje.
Przepraszam.
Szczerze.
Poczułem to, co ty.
Pustkę, desperację.
Ale musimy walczyć z tymi uczuciami.
Jak?
Możemy go zabrać do Chaumiere.
Tam można znaleźć zagubione kobiety.
- Może znajdziesz tam swoją. - Wyśmienity pomysł!
Wszyscy pójdziemy.
Na mnie nie liczcie. Mam lepsze zajęcia.
- Ja też nie pójdę. - Nie ma mowy.
Idziesz, nawet jeśli mamy cię zaciągnąć.
Chodź.
Przestań.
Przepraszam.
Kozeto?
Kozeto!
Chce mnie pan?
Dam panu specjalną cenę.
Nie. Przepraszam.
Szkoda.
Kto by pomyślał, że cię tu znajdę.
Zmykaj, ty nicponiu!
Już idę.
Pocałuj.
Pragniesz tego.
Pocałuj!
Chciałem wyjść i obejrzeć wschód słońca.
Chcesz pójść ze mną?
Do Ogrodów Luksemburskich?
Nie.
Przygotuj się.
Zaczekam.
Dlaczego tutaj, tato?
Chciałem ci coś pokazać.
Co to?
Kim są ci ludzie?
To skazańcy.
Galernicy.
To naprawdę ludzie?
Tak, to ludzie.
Tacy jak ja.
Kozeto.
Gdybym trafiła na kogoś takiego, umarłabym.
Już od samego spojrzenia mu w twarz.
Co tu robisz? Czego chcesz?
Zimno tu.
Mogę wskoczyć do łóżka?
Nie.
Mam dla ciebie list.
Od kogo?
Od mojego ojca.
Daj.
Jondrette. Tak się nazywasz?
Czasem.
Pisze, że twoja rodzina głoduje.
Nie jadamy zbyt często.
Przynieś moją sakiewkę ze stołu.
Na tyle mnie stać.
Nie musisz.
On to próbuje na każdym.
To dla ciebie, nie dla niego.
Dziękuję.
Jak możesz żyć w takim miejscu?
Właśnie tak.
Biorę, co mogę.
Wychodzę wieczorami i czasem nie wracam na noc.
Rozumiesz?
Pięć franków?
Jesteś pewien?
- Tak. - Prawdziwy dżentelmen.
Dziękuję ogromnie.
Do widzenia.
Dla ciebie to zbyt nieświeże. Mogę?
Dziękuję.
Ten Mariusz to skarb.
- Wiedziałem, że ten list był dobry. - To nie dzięki listowi.
Opowiedziałam moją historię i mnie pożałował.
Lubi mnie.
- Wziął cię? - Nie jest taki.
- Ma czyste serce. - Chodź tu.
Bądź grzeczną dziewczynką.
- Co masz w ręce? - Nic.
- Otwórz dłoń. - Pokaż ojcu, co masz.
To było dla mnie.
- Ty złodziejko. - Nienawidzę cię.
Jeszcze raz, a naprawdę dostaniesz.
Nie boję się ciebie.
Byłaś sprytna.
Tylko się nie wywyższaj.
Te męty w ich złotych powozach!
A ja?
Cierpię w nędzy!
Sprowadźcie go tu. Eponiną, Azelma?
- Tego starego z młodą córką? - Tak. Ponoć wyglądał na miękkiego.
I nie wracaj tu bez odpowiedzi.
Straszni ludzie.
Co musieli zrobić, żeby dostać taką karę?
Czemu mnie tam zabrałeś?
Chciałeś mnie przestraszyć?
Nie. Kozeto.
Proszę pana, panienko.
Mój biedny ojciec napisał do pana list. Proszę przeczytać i ulitować się nad nami.
- List do mnie? - Wie, że jest pan dobrym człowiekiem.
- Nie masz nic więcej do ubrania? - Nie. Tylko to.
Znam ten dom.
Przyjdziemy. Powiedz ojcu, że przyjdę później.
Tata będzie szczęśliwy.
Tato. Nie powinniśmy tam iść.
Dlaczego?
Mam złe przeczucia co do tej dziewczyny.
Jej rodzina potrzebuje pomocy. Udzielę jej im.
Chcesz wiedzieć, jaki jest świat? Chodź ze mną.
Idą.
Zgaś ogień! Weź świece.
A ty wytłucz okno.
Użyj pięści!
Nie płacz, bo jeszcze bardziej go zezłościsz.
Przeciwnie. Chcemy, żeby widział cierpienie.
Ty, do łóżka.
A ty płacz.
Idź.
Dzielna dziewczyna!
Proszę pana, panienko.
Witam w moim skromnym domostwie.
Pańską uroczą córkę także. Proszę wejść.
Przyniosłem trochę ubrań. Wełniane pończochy i koce.
Mój dobroczyńca jest bardzo hojny.
Bardzo dziękuję.
Szkoda, że pończochami nie opłacę czynszu.
Ale dziękuję z całego...
Tato.
Widzę, że się panu nie wiedzie, panie...
Fabantou.
Nie podpisał pan listu jako Genflot?
Nazywam się Genflot-Fabantou.
Oczywiście.
Jedyne co mam, to ta koszulina.
Moja żona jest chora, a córka ranna.
Zalegam pół roku z czynszem.
Jeśli dziś nie zapłacę, wyrzucą nas na ulicę.
Byłem kiedyś szanowanym człowiekiem,
ale któregoś dnia pewien człowiek ukradł mi córkę.
Gdybym go znów spotkał, coś bym mu powiedział.
Rozumie pan?
Panienko, jaka szkoda, że jest panienka narażona na takie przykrości.
Mam przy sobie pięć franków.
Ludzie w mieście zapłacą dużo więcej, żeby się z panem spotkać.
Zabieram córkę do domu.
- Niech pan nie zapomni płaszcza. - Możecie go wziąć.
Wrócę o szóstej.
Z 60 frankami.
Szlachetny panie, będziemy czekać.
Nie zapomnij tego.
Kozeto.
Wrócisz do tego człowieka?
Przepraszam.
Muszę, żeby dał nam spokój.
Nie pozwolę, żeby cię skrzywdził.
Rue Plumet.
Aleś markotny.
Co się stało?
Ty ich tu sprowadziłaś?
- Mężczyznę z dziewczyną. - I co z tego?
Wiesz, gdzie mieszkają?
- Nie wiem, gdzie dokładnie. - Ale możesz się dla mnie dowiedzieć?
To zależy.
Co dostanę?
Co zechcesz.
Dla ciebie wszystko.
Ale stary może już długo nie pożyć.
To znaczy?
Mój ojciec planuje coś złego.
Idę.
Dobry wieczór.
Proszę się nie przejmować hałasami. Wydajemy przyjęcie.
Do widzenia.
To będzie dziś.
Myśli, że wykpi się 60 frankami, kiedy ma miliony?
Wyciągniemy z niego ile się da.
- Wy dwie macie się stąd wynieść. - Ona, ze zranioną ręką?
Świeże powietrze dobrze wam zrobi. Znikajcie!
Rozpoznałaś go?
- Jego? - To on zabrał dziewczynkę.
Mój Boże!
Ta okropna panieneczka, która patrzyła z politowaniem na moje dziewczynki?
To musi być ona.
- Dokopię jej! - Z moim błogosławieństwem.
Przyprowadzę kilku kompanów i zabawimy się z nimi.
Potem zabierzemy mu pieniądze.
I co potem?
Chyba będziemy musieli z nim skończyć.
W czynszówce Gorbeau?
Tak. Zna ją pan?
Owszem.
Proszę wziąć.
Proszę schować je w pokoju i obserwować.
Niech zaczną.
Musimy przyłapać ich w trakcie zbrodni.
Jako prawnik pan rozumie.
Jestem studentem, inspektorze.
To musi wystarczyć.
Gdy posunie się wystarczająco daleko, proszę wystrzelić
w powietrze.
Boi się pan?
Trochę denerwuję.
Wszystko zależy od pana.
O szóstej?
Wszystko gotowe?
Tak.
Rozgrzeję to trochę dla naszego przyjaciela.
Już czas.
Wiedziałem, że nas pan nie zawiedzie.
Gdzie to ranne dziecko?
Siostra zaprowadziła ją do doktora.
Dzieci kosztują więcej, niż pomieści się w portfelu.
To powinno wystarczyć na czynsz i bieżące wydatki.
Mam więcej.
Paryż to nie miejsce dla was.
Przenieście się na wieś.
Pomogę wam.
Bardzo pan życzliwy.
Rozważymy pańską propozycję. Lubi pan obrazy?
- A to kto? - Sąsiad.
Jeśli lubi pan sztukę, mam obraz,
który jestem gotów sprzedać właściwemu nabywcy.
To sąsiedzi.
Proszę nacieszyć tym oczy.
Moje arcydzieło.
Przedstawia sierżanta Thenardiera, bohatera spod Waterloo.
A gdzie jest teraz?
Tutaj!
To ja, Thenardier, ocaliłem życie pułkownikowi Pontmercy
i nigdy mi za to nie podziękowano!
A pan ukradł mi dziewczynkę.
Łapcie go i zwiążcie!
Jestem rozsądny i nie chcę wiele.
Dwieście tysięcy franków wystarczy.
Nie chcesz, żebyśmy skrzywdzili twoją córeczkę.
Tak ją nazywasz?
Mój przyjaciel Montparnasse może zajść ją w parku i poderżnąć gardło.
Za dwa sou poderżnę też tobie.
Masz czelność grozić Kozecie?
Trzymać go!
Sądzicie, że zrobicie na mnie wrażenie?
Patrzcie!
Róbcie, co chcecie!
No chodźcie!
Brać ich!
Atakujesz oficera?
Gdzie mężczyzna, którego tu zwabiliście?
- Mów! - Nie ma go.
Przegapił pan prawdziwą zdobycz, inspektorze.
Dwóch uciekło, sir.
Już cię widziałem.
Moja siostra się w tobie kocha.
Jestem Gawrosz, syn i dziedzic.
Nie ma tu czego kraść.
Nie jestem złodziejem.
Nie? A ja tak.
Nikt cię tu nie obsłuży.
Ja zmykam.
Dokąd pójdziesz.
Mną się nie przejmuj. Mam wszędzie przyjaciół.
Do widzenia.
Tato!
Przyjacielu, porozmawiamy sobie.
Powiesz mi wszystko.
WYSTĄPILI
TEKST POLSKI: KAROLINA JASZCZUK